Benieuwd naar de ervaringen van andere Reizigers? Klik op één van de projecten hieronder en lees hoe andere vrijwilligers hun verblijf en vrijwilligerswerk in Thailand hebben ervaren!
Bezoek van Het Andere Azië aan Thailand
Om verschillende vrijwilligersprojecten te bezoeken mocht ik voor Het Andere Thailand in 3 weken bijna heel Thailand doorreizen, wat een belevenis!
Het avontuur begon in Zuid Thailand waar ik met een “songtaew” van de
luchthaven werd gehaald, één van de typische Thaise vervoermiddelen waar ik kennis mee heb gemaakt tijdens mijn reis.
Het zuiden van Thailand staat bij menigeen bekend als strandbestemming,
maar als je iets verder gaat dan zal je Het Andere Thailand ontdekken!
Vriendelijke Thai die zwaaien en stoppen als een “farang” (buitenlander)
langskomt, monniken gehuld in oranje gewaden die graag een praatje met je maken, prachtige tempels verborgen in regenwouden en kleine dorpjes waar je
niet weet waar je moet kijken als het dagelijkse leven zich voor je ogen afspeelt!
Mijn eerste bestemming was Hat Yai, waar ik verschillende scholen en een
vrijwilligershuis heb bezocht. Hoewel Hat Yai geen bezienswaardige stad is,
zijn de dorpjes rondom Hat Yai, waar onze vrijwilligershuizen liggen, een
afspiegeling van het echte Thailand. Dit is het moment waarop ik mij bedenk
dat je als vrijwilliger zó veel meer van het land ziet dan als gewone toerist!
Vanuit Hat Yai reis ik langzaam naar het noorden, richting Bangkok. Onderweg bezoek ik twee van onze wildlife projecten, gelegen in Phuket en Ranong. Deze opvangcentra bieden plaats aan verschillende dieren die niet meer in het wild kunnen overleven, voornamelijk apen.
Voordat ik Bangkok bereik stop ik nog een paar dagen in Phato, een prachtig klein dorpje midden in het regenwoud! Hoewel ik niet veel wilde dieren heb
gezien wist ik dat ze aanwezig waren, elke avond na zonsondergang werd ik namelijk vermaakt met de prachtigste geluiden uit de jungle.
In Phato word ik geïntroduceerd in het National Building Project, een prachtig initiatief opgezet door een lokale Thai. Ik steek me handen uit de mouwen en help een middagje mee met het bouwen van de kleihuizen. Verder bezoek ik ook een schooltje waar ik zelf voor de klas mag gaan staan! Een beetje
onwennig voor mij, maar de kinderen vinden het prachtig!Onderweg naar Bangkok strand ik nog op een treinstation waar de trein mij langzaam voorbij rijdt, onwetend dat het de bedoeling is om in een rijdende trein te stappen blijf ik op het station staan. De trein maakt vervolgens meer vaart en rijdt het station uit, daar sta je dan. Een Thaise vrouw heeft mijn schouwspel gezien en begrijpt dat ik een nieuw ticket moet hebben. De volgende trein vertrekt over ruim 3 uur en de vrouw blijft glimlachend naast mij zitten totdat ik veilig en wel in de trein zit. De vriendelijkheid van de Thai blijft mij verbazen!!
.JPG)
Na Zuid Thailand stond het Noordoosten op het programma. Na een paar uur treinen ben je in een totaal andere omgeving beland! Het Noordoosten is de armste regio van Thailand en dit is te zien aan de vele kleine plattelandsdorpjes. De lokale bevolking woont en werkt nog volgens de oorspronkelijke Thaise levenswijze; ossenkarren, rijstvelden, kleine marktjes en oude tempels geven je het gevoel terug in de tijd te zijn beland.
Ook in deze regio bezocht ik enkele scholen waar je als vrijwilliger Engelse lessen kunt geven. Daarnaast bezocht ik het weeshuis in Khon Kaen waar ik enthousiast werd ontvangen door tientallen kinderen die zich binnen enkele minuten aan mij hadden vastgeklampt. Ontzettend lieve kindjes, maar zo aanhankelijk! Het weeshuis zag er goed uit, voor zover ik kon zien is het een gestructureerd project waar je als vrijwilliger voornamelijk bezig bent met het organiseren van verschillende activiteiten voor de kinderen.Het uiterste Noorden staat bekend om de steden Chiang Mai en Chiang Rai, de inheemse bergvolkeren, jungletrekkings en de Gouden Driehoek: het drielandenpunt van Thailand, Laos en Myanmar gescheiden door de Mekong rivier. Dit gebied is een echte trekpleister voor toeristen en dat vind ik niet vreemd, de omgeving is prachtig! Ongeveer 20 minuten met de tuk-tuk vanaf Chiang Rai ligt een stichting wat lijkt op een klein dorp. Het ligt op een paar minuten afstand van een Akha hilltribe, een traditionele bergstam. Deze kans liet ik niet liggen en samen met een paar vrijwilligers heb ik dit bijzondere dorp bezocht. Een prachtige ervaring die ik kan toevoegen aan mijn avonturen in Thailand!
Mijn dank gaat uit naar alle vrijwilligers die zich tot nu toe vol enthousiasme hebben ingezet in onze projecten en ik hoop dat er velen zullen volgen!
Elles Stuivenga
Marian: "Stenen gemaakt, muren opgemetseld en decoratie aangebracht"
Inmiddels heb ik mijn eerste echte bouwweek er op zitten. Maandag heb ik
nog even genoten van de afkoeling van het zwembad en een Thaise
voetmassage. Helemaal kippenvel! Maar was dus weer helemaal fris en fruitig
om aan de week te beginnen. Dinsdag meteen naar Ingrid voor gesprek, ging
prima, zeer nuttig gesprek. ’s Middags eerst gepicknickt op de bouw en daarna
weer aan de gang!
Het was een productieve week wat dat betreft! Bow was trouwens deze week
nog wel aanwezig. Tja, de plannen wijzigen hier per minuut maar hij is nu
inmiddels wel echt vertrokken. Dus volgende week is voor mij alleen. Nice!
Maar deze week hebben we meer stenen gemaakt en de gedroogde verplaatst
naar een betere opslagplek, de muren zijn helemaal opgemetseld, de bamboo dakconstructie is gemaakt en we hebben de second layer aangebracht samen
met de decoraties. De second layer bestaat uit een mix van klei, water, coffee
pills en paardenpoep. Jawel.. je leest het goed, paardenpoep. En ook dat werd
met de voeten door elkaar gemengd. Lekker! Twee voeten onder de rode
jeukende bultjes zijn het gevolg.. geen horseshit mengen meer voor mij dus,
mooi uitbesteden die taak. Maar de second layer dient ervoor om het huisje als
een geheel bij elkaar te houden. En met dezelfde mix konden we decoraties aanbrengen, wat karakteristiek is voor de huisjes. Dat vond ik echt heel erg leuk
om te doen, misschien stiekem wel leuker dan stenen maken..
Naast kleihuisje nummer twee zijn we ook begonnen met het uitzetten van de maten voor de constructie van de keuken. We hebben de palen voor de constructie ontdaan van hun bast, de gaten voor de palen gegraven en de palen geplaatst. Echt veel gedaan dus, maar we hadden ook extra hulp van vier gasten die in de bungalows verbleven. Iedereen die wil kan meedoen en zich inschrijven voor dit werk als vrijwilliger. Dikke prima dus voor alle partijen!
De avonduren kom ik ook goed door met de andere vrijwilligers met het kijken van films en het spelen van spelletjes. Ook het wekelijkse buffet met echt alle vrijwilligers was weer gezellig en het diner als soort van afscheid van Hin zaterdagavond bij ons huis was ook voor herhaling vatbaar. Gisteren weer een rustdag gehad, beetje poetsen en verder de hele dag met een boekje in de hangmat, en vandaag naar het zwembad van Tinidee en naar de Tesco om boodschappen te doen. De ouders van Bow zijn deze week ook weg voor een ceremonie ter ere van het 100 dagen geleden overlijden van hun oma dus we moeten zelf koken nu. We hebben het rijk alleen!
De plannen voor komende week zijn weer in de ochtenden bouwen en in de middagen onderzoek doen en werken. Volgend weekend is het hier Thais nieuwjaar en dat houdt in dat er drie dagen lang alleen maar met water gegooid wordt en gefeest wordt. Mooie tegenhanger van Paaspop lijkt me. En een mooie gelegenheid om te gaan genieten van mijn eerste wijntje sinds carnaval!
Engelse lessen
Ik begin beroemd te worden in het dorp en op school. Iedereen begroet mij
met Hello Teacher!! Good day teacher!! Het les geven is in verhouding met de
rest een piece of cake. Ik heb een nieuwe strategie, Thais leren, die lijkt goed
te werken. Ze vinden het erg leuk als ik een woord goed uitspreek en later
gebruik. Vandaag heb ik tijdens de ochtend seremonie een bloemenkrans gekregen. Tijdens de lunch vonden de andere teachers het erg grappig om mij
alle spicy gerechten te laten proeven en dan mijn gezicht te observeren.
In Thailand houden ze erg van collages maken en knutselen, dat kan ik
natuurlijk ook! In de middag ben ik gaan meehelpen tot er ongeveer 40 kinderen
om mij heen stonden mee te kijken.De lessen gingen erg goed vandaag, klein foutje alleen dat ik een klas voor de tweede keer voor mij had en dezelfde les gaf. (ik kan de kinderen dus echt niet
uit elkaar houden, ik heb al moeite met de docenten) Ik vond al dat ze mij raar aankeken, gelukkig had ik het snel in de gaten en een leuk spelletje verzonnen.
Ik teken steeds iets op het bord en de kinderen zeggen dan de naam in het
engels. Het leukste is als ik eentje voor het bord krijg om zelf iets te tekenen,
maar dat is een hele klus. Ze staan op, twijfelen, en gaan dan toch weer zitten. Meestal is er wel een ondeugend jongetje die wel durft. Het is erg grappig als
ze iets tekenen wat ik niet ken, dan lachen ze echt heel hard en gaan klappen
als ik het uiteindelijk toch raad. See you tomorrow teacher.Weeshuis
Vandaag weer verder gewerkt aan het huis. Gister hebbben we de tekeningen gemaakt voor versiering op de muren. En vandaag op de muren aangebracht, met klei is immers alles mogelijk. Studenten van een middelbare school uit de buurt kwamen langs om te helpen met bouwen en met de kinderen te spelen. De kinderen stalken mij de hele dag. Als ik uit mijn kamer kom hoor ik al Cheyen Cheyen Cheyen...en dat gaat de hele dag zo door. Dan komen ze als aapjes op mij afrennen. Ik ben vooral de hele dag druk met de kinderen knuffelen en knoddelen, heerlijk. Ik denk dat ik hier met luisjes en wormen en vlooien en schurft weg ga, maar goed dat heb ik er wel voor over. Vooral met de honden erbij is het onmogelijk om de boel een beetje bacterie-vrij te houden. Vandaag ben ik begonnen met nageltjes knippen, maar voor die zwarte randjes heb ik een beter schaartje voor nodig.Morgen gaat Dhan mij Thais leren, maar ik vind het heel moeilijk om te woorden te onthouden. Het gaat vooral om de toon, ze spreken klinkers op 5 verschillende manieren uit. En de woorden klinken voor mij niet echt als woorden, maar meer als klanken dus heel moeilijk om te onthouden. Ik denk dat ik met de kinderen morgen kerstliedjes ga oefenen, ze vinden het erg leuk om te zingen en te dansen. In de avond kan ik ongestoord gebruik maken van de pc al is er niet vaak internet. Ook is het erg lekker dat er eigenlijk niets van mij verwacht wordt, ik kan helemaal zelf kiezen wat ik doe. De kinderen doen vrijwel alles zelfstandig, dat betekend dat ik lekker kan uitslapen (tot 8 uur dan, maargoed als je 6 gewend bent is het heerlijk) Ook is het erg leuk dat de kinderen heel goed voor mij zorgen. Ik hoef nooit zelf eten of drinken te pakken, ze gaan het altijd voor mij halen. Of ze nemen mij mee aan de hand en regelen koffie of thee aan de overkant, erg lief. Morgen weer een dag met mijn aapjes!
Hanneke en Aniek: "Een hele belevenis!"
Vandaag zijn we naar de school gegaan. De school bestaat uit 6 klassen en 2 kleuterklassen. We werden gelijk in het diepe gegooid, gelukkig samen me. Dan moesten we de 1e en 2e klas les geven.
Dit was lastig, de kinderen zitten op beginnersniveau, dus we hebben met moeite ze geleerd te zeggen en aan elkaar vragen hoe ze heten en waar we vandaan komen. 1 Oudere leraar is helemaal enthousiast door onze komst en wil vanalles vertellen en vragen, maar hij spreekt niet bepaald goed Engels (moet je nagaan dat hij normaal de Engelse les geeft!).Na school zijn we met een paar kinderen naar het tuintje verderop gegaan. De wandeling is al prachtig, vooral bij ondergaande zon. In het tuintje moeten we de plantjes water geven en de rijpe groenten en het fruit meenemen. Al zingend liepen we erheen en we kregen vanalles in onze handen gedrukt om te proeven. Ze zijn druk bezig ons Thais te leren, dus wie weet komt dat nog goed.
Sinds dit uitje benadert een deel van de kinderen, met name de kleinsten, ons met enthousiasme: knuffelen, op de rug springen, handje geven, voetballen, tafeltennissen.. vanalles! Heel leuk! De kinderen zijn erg lief.
‘s Avonds weer rijst gegeten (jep, 3x per dag). Dit gebeurt zittend op de grond met de voeten weg van het eten en de groenten en het vlees moeten beetje bij beetje op de rijst worden geschept. Dus niet zoals we gewend zijn alles op je bord te leggen en aan te vallen, maar steeds weer een lepeltje opscheppen en eten voordat je een nieuwe lepel pakt.
Al met al is het een hele belevenis! De omgeving is erg rustgevend, we zijn echt omringd door de groene rijstvelden.
Dounia:"Volgens mij heb ik ze wel redelijk onder controle"
Het weeshuis is erg gezellig. Er wonen 2 vrouwen: Archana & Susma. Archana heeft een dochter genaamd Sumina die ook woont in het weeshuis (+- 6 jaar) en Susma heeft een jongere zus genaamd Jhoyoti (+15 jaar) en een zoon genaamd Sandesh (+-3 jaar). De rest van de kinderen in het weeshuis zijn: Jongens ->
Susil, Bibek, Sujan, Bijaye, Sabin, Bekesh, Rammesh. Meisjes -> Sabina, Sanchita, Punam. In totaal dus 12 kinderen. Ze zijn erg gewend aan vrijwilligers
en dus totaal niet schuw. Ze komen gelijk contact met je maken en zijn soms
ook aan het testen hoever ze bij je kunnen gaan (het zijn en blijven kinderen natuurlijk!). Volgens mij heb ik ze wel redelijk onder controle, want ik hoor van omstanders dat ze rustig zijn als ik met ze aan het werk ben. Dat is toch wel prettig om te horen.In de ochtend bestaat het vrijwilligerswerk voornamelijk uit het klaarmaken van de kinderen voor school en helpen met het eten. Daarna loop ik met de kleinste naar school. 's Middags ga ik met ze aan hun huiswerk zitten en kijk ik toe hoe ze het doen, als ze wat te vragen hebben kunnen ze dat doen. Daarna doen we meestal iets creatiefs, zoals kleuren.
Vrijdag, zaterdag en zondag zijn het trouwens heilige dagen hier en zijn de scholen gesloten. Misschien dat jullie dat wel eens gezien hebben, maar dan strooien ze rond met rood poeder en dan zitten ze er zelf helemaal onder. Ik probeer daar maar uit te blijven, want daar heb ik niet echt trek in! Maar we gaan daarom vrijdag met het weeshuis een lekker dagje uit naar Bakthapur, om wat sightseeing te doen, te picknicken en te spelen. Dus dat wordt zeker leuk. Ik zal nog foto's van ze maken, dan kan ik ze pas echt voorstellen.
Vandaag ben ik trouwens ook nog naar een heel bekende plek geweest waar lichamen worden gecremeerd (weer op de motor). Vooral de Hindoes komen hier, omdat hier ook de tempel van Shiva staat. Het is een rare gewaarwording dat een lichaam zo wordt gecremeerd voor iedereen zijn neus en dat je de geur kan ruiken. Hier is de stap van leven naar dood beduidend kleiner. Het ligt namelijk aan een heilige rivier waar het as over wordt uitgestrooid, maar daar spelen ook gewoon straatkinderen in. Best apart dus. Verder de heuvel op liepen dieren, zelfs ook apen. Je had trouwens 2 verschillende plekken, een voor het normale volk en een heel dure plek voor de high society en royals van Nepal. Maar in principe kunnen alle geloven hier komen voor een crematie. Wat wel triest was, is dat er heel veel straatkinderen rondhangen die lijm lopen te snuiven enzo. Triest gezicht.. Maar goed!Het grasveld is uitstekend om op te spelen, al hebben ze daar geen speelgoed voor. De slaapkamer bevat één bed waar de helft van de kinderen in slapen, de andere helft slaapt op de grond tussen de stapels eigen kleding, aangezien ze daar geen kast voor hebben. Vitaminen krijgen ze niet binnen, omdat er geen geld voor fruit is. Ze missen hier dus duidelijk het een en ander.
Wanneer ik de tweede dag na mijn lunch terug kom in het weeshuis, zitten alle kinderen en huismoeder in de zon druk met elkaar te kletsen. Bijna alle kinderen, want er ligt één voor Pampus in het midden van de groep. Ik vraag de huismoeder wat er met hem is, waarop ze zegt dat hij ziek is. Ik voel dat hij inderdaad hoge koorts heeft, wat duidelijk maakt dat de huismoeder niet een van de slimste is. Een kind met hoge koorts laat je mijns inziens niet in de brandende zon liggen. Ik til Birij naar binnen, leg het in bed, en geef hem een aspirine met wat water. Helemaal gerust ben ik er niet op, dus ik hou een oogje in het zuil. Toen het die avond nog niet beter met hem ging, besloot ik maar te blijven slapen in het weeshuis. In een aparte kamer leg ik het jongetje op een afneembaar matrasje op de grond (hij schijnt een bedplasser te zijn). Ik zelf ga in een bed ernaast liggen, en hoop dat hij een goede nacht zal maken. Die nacht checkte ik nog een paar keer zijn temperatuur, gaf hem meer water en toen ik die volgende morgen wakker werd, zag ik dat hij naast me in bed was gekropen en in een diepe slaap verzonken was. Wat was dat een zoet gezicht. Hij was duidelijk weer beter, maar ik liet hem, terwijl ik de huismoeder met het ontbijt hielp, nog maar even in dat, gezien zijn lengte, kingsize bed liggen.
Die ochtend arriveerde er een nieuwe vrijwilliger. Haar naam was Katy en ze kwam uit Australië. Omdat de kinderen vrijwel nooit van het afgebakende terrein van het weeshuis komen, besloten Katy en ik ze mee te nemen voor een picknick. De kinderen waren hierover erg enthousiast, maar dat viel in het niets in vergelijking met de reactie van de huismoeder, Hima. Ze wist niet wat haar overkwam, ze was dolblij, wat heet, hysterisch! Vervolgens had ze de grootste moeite met het uitkiezen van de juiste kleding voor het uitje, wat Katy en mij de tijd gaf om de broodjes te smeren. Toen ook Hima er klaar voor was, vertrokken we richting het meer, met 7 kinderen en een hysterische huismoeder. Normaal gesproken loop je in 20 min naar het meer, maar nu met de kinderen erbij, was het een tocht van meer dan een uur. Ze vonden het fantastisch en dan hadden ze de sandwiches nog niet eens gehad! Op de weg terug bleek eigenlijk hoe moe de kinderen waren. Zo moe, dat ik besloot er een op mijn nek te laten zitten en een ander kind in mijn armen nam. Katy deed hetzelfde. Ek-Badhur die in mijn armen lag, viel gedurende de wandeltocht, in slaap en werd niet eerder wakker voor ik hem zachtjes op de grond van het weeshuis legde. Wat was dat een vreselijk zoet gezicht!
Herman & Rosalie Koot:" Echt hartverwarmend hoe je overal wordt onthaald"
Na een vroege en heel bijzondere vlucht vlucht afgelopen zaterdag (kwart over
vijf op) kwamen we aan in Phaplu, de vlucht duurde maar een half uur een het
is heel bijzonder om in zo'n klein vliegtuigje over alle enorme bergen te vliegen.
Je kan ook gewoon in de cockpit kijken! Aangekomen in Phaplu moesten we
zo'n twintig minuten naar beneden lopen, pa kon zijn tas zelf dragen (wat een
bikkel he) en voor mij was er een drager, die gewoon met drie tassen naar
beneden hobbelt. Het schijnt dat deze kleine ielige mannetjes tot 120 kilo
kunnen tillen, ongelofelijk! Onderweg moesten we bij al Tej's broers en zussen
iets drinken of eten!! En hij heeft er 8! Wij verblijven bij Monny, een broer van
Tej's en zijn vrouw, hele lieve mensen die er abslouut voor zorgen dat je niks
tekort komt. Aangezien het zaterdag was was het de vrije dag en dus markt,
leuk om te zien. Volgende week zaterdag daar maar wat fruit halen. We
hebben die dag nog heel wat gelopen en al met al dus alsnog een hele drukke
dag gehad.Maandag konden we ook weer vol goede moed aan de bouw beginnen, vandaag waren de 'metselaars gearriveerd en konden wij de stenen in de fundering gooien zodat zij het een stevig geheel konden maken. Dit hebben we tot een uur kunnen doen omdat we om twee uur op de school werden verwacht voor een hartelijk welkom. Nadat we de tas vol spullen opgehaald hadden konden we op pad.
Samen met Tej, Gelu en Anneke gingen we naar de school. Daar aangekomen stonden 300 kinderen ons met bloemen en sjaals op te wachten een ongekend welkom. Geweldig! Echt hartverwarmend hoe je overal wordt onthaald. Nadat we werkelijk overladen zijn met bloemen en sjaals (we hebben er inmiddels zo ongeveer 15 pp) delen Tej en Gelu aan ieder kind een potlood en een pen uit,
echt heel leuk. Daarna krijgen we een rondleiding door de school en wordt
uitgelegd hoe ze hier werken. Ook zijn er een aantal leerlingen die hun
eindexamen hebben gehad en naar Kathmandu gaan om te studeren, goed
hoor. Ook zien we de allerkleinsten van een jaar of 3. Die allemaal gaan staan
als je binnenkomt. Daarna gaan we nog bij een medische post in aanbouw
kijken. Deze ligt werkelijk zo onhandig dat wanneer je doodziek bent je nog
een half uur steil omhoog moet lopen voordat je geholpen kan worden! En voor
je het weet is de dag voorbij. Onderweg krijgen we bij de schoonzus van Tej nog
wel een heerlijk bakje noodles.
Woensdag is een goede dag. Wel zijn er wat moeilijkheden want de bouw gaat volgens Tej veel te langzaam. Ze brengen geen nieuwe stenen en de dragers komen ook regelmatig gewoon niet opdagen. Wij vinden het wel een bijzonder tafereel maar Tej is er duidelijk niet blij mee. Woensdag gaan we dan ook maar samen met de metselaars toch aan de slag. Herman en Eric gaan het gat waar de ezel heeft gelegen verder uitgraven. Ja precies, een lekker werkje dus. Eric kan al snel de lucht niet meer aan. Pa schept vier of vijf zonder adem te halen en loopt dan even weg of draait zich uit de wind!! Anneke en ik zijn de stenen aan het sorteren om ze vervolgens op de ruggen van Jack en Andrew te leggen die ze naar boven lopen, een geweldig zwaar werkje. Anneke en ik kunnen ook lekker in de zon zitten. Niet verkeerd hoor wat wij doen. Maar al met al aan het eind van de dag toch ook heel wat stenen versleept. We zijn met zijn allen dus echt een goed koppel. En we doen die dag dus ook behoorlijk veel. 's ochtends hebben pa en ik yak kaas gevonden die we die middag lekker op een broodje kunnen doen. Holland op zijn best! 's avonds hebben we een heel voldaan gevoel van het werk dat die dag is verzet.Eindelijk zien we wat progressie.
De huismoeder heet Hima en is een 23e jarige vrouw, die trouwde op haar 16e met een man die een jaar geleden uit een boom viel, waardoor ze weduwe werd. Hij liet haar achter met een zesjarig kind. Sindsdien werkt ze in het weeshuis. Een baan van 24 uur per dag en 7 dagen per week. Je kan moeilijk de kinderen zonder toezicht achterlaten. Omgerekend krijgt ze 250 euro voor een maand werk, wat gezien het aantal uren zelfs voor Nepalese begrippen niet veel is, al hebben veel mensen het slechter.
In het weeshuis geef ik ’s ochtends Engelse lessen, waarna ik met ze ontbijt (Dhal Bhat) en ze help hun tanden te poetsen. Het is werkelijk vreselijk om te zien dat elk kind een mond vol met zwarte, afbrekende tanden heeft. En ondanks het feit dat ze er hun mond vol mee hebben, zien ze de noodzaak van goed poetsen niet in. Het is werkelijk een crime voor hen, om twee maal daags, twee minuten lang ermee bezig te zijn en het maakt me zeker niet populair dat ik streng de tijd bij houd. Waar ik wel geliefd door word is het stoeien dat ik elke dag met ze doe. Door het kietelen, rennen en ravotten hebben ze de tijd van hun leven. De aandacht zijn ze helemaal niet gewend. Het stoeien krijgt al snel de naam: “Play” en ze doen dat het liefst elk moment van de dag. Ze hebben in het weeshuis dan ook helemaal niks. Het eerder genoemde klaslokaal kent banken en een schoolbord, maar papier en krijt ontbreekt.
Nick:"Door het kietelen, rennen en ravotten hebben ze de tijd van hun leven"
Het weeshuis waar ik vrijwilligerswerk zal gaan doen bevindt zich in een stad
200 km ten westen van Kathmandu. Met een toeristbus (wat niet synoniem is
voor comfortabel) rij ik in 7 uur naar een stad die ligt aan een gigantisch blauw meer. De stad is voor veel toeristen het beginpunt van de trekkingen door de Himalaya.Mijn kamer heeft uitzicht over het toeristische hart van de stad; LakeSide, Daar bevinden zich de meeste hotels en drinken toeristen een biertje in “Club Amsterdam”, waar anders dan de naam doet vermoeden zowel de inrichting als
de kaart in niets aan onze hoofdstad doet denken. Het doet de sfeer niet ten
onder, want dit is dè plek waar mensen die de volgende dag de Himalaya zullen beklimmen hun voorlopig laatste biertje drinken samen met de mensen die hun eerste drinken, nu ze terug komen van hun tocht.Krisnha loopt met me mee richting weeshuis, om de 10 meter stopt hij om me
te vertellen hoe blij hij is met mijn komst. Dat wordt steevast extra kracht bijgezet
door een “man hug”. Dat hij blij met me is moge inmiddels duidelijk zijn.
Het weeshuis is gevestigd in een prachtig groot pand aan de rand van de stad,
met vol uitzicht op de bergen. De zeven kinderen die het weeshuis telt hebben
een klaslokaal, groetentuin en een groot stuk gras tot hun beschikking.
Gisteren vlogen we naar Chiang Rai, dit verliep goed. Daar aangekomen stond
daar netjes op tijd en wel ons contactpersoon: Dan. Hij komt uit Canada, maar
is verder heel Thais (hij woont hier al 5 jaar). Bij het weeshuis aangekomen,
waren we aangenaam verrast door het huis van de bazin Kru Jit. In dit huis
hebben we een eigen kamer met dekens als matras (auw!). De wc is even
wennen: een sta-wc met water als doorspoelmiddel (eigenlijk ook om de billen schoon te maken, maar hiervoor gebruiken wij gewoon toiletpapier) en de
douche heeft alleen koud water. Achter het huis is de ruimte voor de kinderen.
Er is een eetplaats, speelplaats en gebouw waarin ze slapen. Het ziet er relatief prima uit. Het is allemaal niet zo schoon als we gewend zijn. Dat wordt vaak wassen, ook door al het zand dat er ligt.
In eerste instantie leek onze aanwezigheid niet bepaald te worden opgemerkt:
de volwassenen probeerden niet echt een gesprek aan te gaan (is ook lastig, aangezien wij geen Thais verstaan en zij geen Engels spreken) en de kinderen benaderden ons niet.
